Powiedz: TAK CHCĘ ŻYĆ!

Niezależnie, czy to w relacjach rodzice – dzieci, czy w związku życiowych partnerów, zawsze coś dajemy. Nie zawsze jednak uświadamiamy sobie, czy nasz dar jest odpowiedni.

Czemu tak się dzieje, że nie trafiamy z życiowymi prezentami dla naszych bliskich?

Jednym z powodów jest fakt, że ich nie słuchamy, kiedy do nas mówią, sygnalizując, że czegoś im brak. Mamy tendencję do szufladkowania i dopasowywania ich potrzeb do schematów, które mamy w głowie.

Sam się na tym łapię, kiedy rozmawiam z moimi bliskimi. Gdy ktoś do mnie mówi, zanim skończy, w mojej głowie tworzą się gotowe odpowiedzi czy też rozwiązania. Nie umiem poczekać na koniec, by potem, wraz z rozmówcą, poszukać odpowiedzi, czy rozwiązania.

Tak jest też w przypadku robienia dla innych tego, co JA uważam za dobre dla nich.
To "robienie dobrze" pod płaszczykiem miłości, czasem niewiele ma z nią wspólnego. Daję, nie pytając i nie zastanawiając się, czy ten ktoś tego pragnie.
No ale przecież ja wiem, co jest dla niego dobre. Znam go od tylu lat. Znam go od urodzenia. Czyżby?

A jak często z nim rozmawiasz? – pytam sam siebie. Jak go słuchasz?
Czy potrafisz na chwilę zapomnieć o sobie i zobaczyć, usłyszeć, odczuć tego, kto stoi na przeciwko Ciebie?

Pytania ważne.
Wychowanie wg schematów, wg sposobów przejętych przez naszych rodziców, wg książkowych teorii, pomijając człowieka, może się bardzo źle skończyć.

Świadomość w każdej chwili, każdej sekundzie - to trudne, ale im jest jej mniej, tym większe błędy popełniamy w życiu. Gdyby to dotyczyło tylko nas samych, to jeszcze pół biedy, ale gdy dotyka to innych, to już nie jest tylko nasza sprawa.

Człowiek, który przychodzi na świat, nie jest taki sam, jak miliony innych. Jest podobny, ale nigdy taki sam. Dlatego warto poświęcić trochę czasu, by NAPRAWDĘ go poznać i usłyszeć, co ma do powiedzenia.

"Wraz z poczęciem dziecka, zaciągamy wobec niego dług większy, niż to jesteśmy sobie w stanie wyobrazić. Wszystkie maluchy przychodzą do nas z biletem wstępu do życia i mówią nam:

- Przywołałeś mnie tutaj, jestem więc. Co mi dasz?

W większości tak rozpoczyna się każde zadanie wychowawcze.

Pewien piętnastolatek napisał na ten temat wiersz:

Pragnąłem mleka, a dostałem butelkę ze smoczkiem.
Pragnąłem rodziców, a dostałem zabawkę.

Pragnąłem rozmowy, a dostałem telewizor,
Pragnąłem się uczyć, a dostałem świadectwa szkolne,

Pragnąłem myśleć, a dostałem wiedzieć,
Pragnąłem być wolny, a dostałem dyscyplinę,

Pragnąłem miłości, a dostałem normalność,
Pragnąłem zawodu, a dostałem posadę,

Pragnąłem szczęścia, a dostałem pieniądze,
Pragnąłem wolności, a dostałem samochód,

Pragnąłem sensu, a dostałem karierę,
Pragnąłem nadziei, a dostałem strach,

Pragnąłem zmieniać świat, a dostałem litość,

Pragnąłem żyć….

 Bruno Ferrero "Ważna róża"

Marzenie nie musi być czymś niezwykłym.
To może być jeden z celów, jakie sobie obraliśmy. Wtedy dążenie do jego osiągnięcia staje się ciekawsze. Chodzi przecież o marzenie, czyli coś magicznego.

Dziś wróciłem z kolejnej podróży, zrobiłem kolejny krok, przybliżający mnie do spełnienia dawno zapisanego celu, który jednocześnie jest moim marzeniem.

Jaki?
Sam przeczytaj. Napisałem o tym na Stronie Spełnionych Marzeń:))

Piotr – Odkrywca

"Czego nie widzisz na własne oczy, nie poświadczaj własną mową."

Przysłowie żydowskie

"Jednym ze źródeł mojego szczęścia jest to, że nigdy nie pragnę wiedzieć o sprawach innych ludzi."

Dolley Madison, amerykańska pierwsza dama

"Nigdy nie mówić o samym sobie, to bardzo szlachetny objaw hipokryzji."

Fryderyk Nietzsche, niemiecki filozof, uczony i krytyk