Powiedz: TAK CHCĘ ŻYĆ!

Wiem, że to tytuł śmiesznej bajki, ale w kontekście słów, które za chwilę wypłyną spod moich palców, jest on idealny.

Do rzeczy. Właśnie wróciłem znad rzeczki. Niedziela. Piękna pogoda. Ludzie, podobnie jak ja, wyjechali poza miasto, by odnowić kontakt z przyrodą, odpocząć, uciec od  problemów, nabrać kolorów:)

Motywy, którymi kierujemy się w przypadku takich wypraw są różne. Każde też preferuje odmienne formy wypoczynku, nawet jeśli jest to w tym samym miejscu. W tym przypadku nad rzeką.

Kilka rodzin z dzieciakami, para seniorów, trochę młodych par. Każdy zaparkował samochód tam, gdzie była możliwość, a że rzeczka płytka, kamienisty brzeg, można zjechać tuż przy wodzie i zaparkować w korycie rzeki. Odległości dzielące poszczególnych  niedzielnych wczasowiczów niewielkie. Krzyki rozbawionych dzieci zagłuszają szum i plusk wody, rozmowy przy stolikach, na kocach, przy ogniskach, nakładają się na siebie. Wydawałoby się, że nikomu to jednak nie przeszkadza.

Co się jednak zmieniło w chwili, gdy jedna z pań włączyła – niezbyt głośno – jedną ze stacji radiowych w swoim samochodzie, co przy otwartych drzwiach i oknach nie uszło uwagi stacjonującej najbliżej rodzinki. Ja byłem zaraz za nią i muzykę też trochę słyszałem.

Jednak odkąd stałem się niejako fanem koncepcji transerfingu rzeczywistości, sam staram się wybierać rzeczywistość na której się skupiam i nie walczę. Pozwalam zniknąć temu, czego nie chce, przez skupienie się i wybranie tego, co chce i zatopienie się w tym umysłem i duszą.

Jednak nie każdy jest fanem tej koncepcji i kiedy tylko zabrzmiała muzyka, odezwała się pani w średnim wieku: Nie po to człowiek przyjeżdża nad rzekę żeby słuchać muzyki. Ja tu przyjechałam, żeby posłuchać szumu wody ( co przy wrzasku dzieciaków było dość mocno utrudnione, o ile nie chwilami niemożliwe) . Jak tam można. Jacy to dzisiaj ludzie są okropni. Nie patrzą na innych, tylko zakłócają spokój.

Można rzec, że jest w tym sporo racji.
 Pani po kilku takich uwagach poczynionych do najbliższych, zdecydowanym krokiem ruszyła w stronę muzykującej wczasowiczki, a po chwili nastała cisza ( oczywiście nie w dosłownym znaczeniu, bo wciąż nadawało dziecięce radio i to dość głośno i przenikliwie.)

Czemu to piszę i nazwałem to wpuszczeniem w kanał? Bo myślę, że o wiele bardziej o wielkim oburzeniu zdecydowała przyjęta przez Panią kochającą szum wody, opinia, że nad wodą nie należy słuchać muzyki. Bo to przyroda. Sam, gdy przyjechała, radio ustawione miała nie najciszej. Więc muzykę lubi.

To moja opinia, moje odczucia. Jednak myślę, że nie zmarnowałem takiej ilości energii, skupiając się na tym, co chciałem, muzykę zostawiając w tle. Owa Pani natomiast, straciła jej mnóstwo. Jej wybór, jej dzień, jej życie. Szanuję i dziękuję za powód do tych paru niedzielnych refleksji.

Wpuszczona w kanał ogólnie przyjętych społecznych opinii  i przekonań na taki czy inny temat? Nie wiem, ale bardzo mi to pasuje to tego, co usłyszałem i zobaczyłem w to piękne niedzielne popołudnie.

Piotr – odkrywca